delicious

رفته بودم روی سکوی جنوبی که بروم سمت ایستگاه کینگ که آن بالا، لابد دم اتاقک شیشه ای، بمب ترکید.

شهر باریک، مجموعه داستان‌هایی‌ست به قلم آیدا احدیانی، و توکا نیستانی تصویرهای قابل تأمل این مجموعه را نقاشی کرده است. در خواندن این داستان‌ها یا شبه داستان‌ها و یا طرح‌ها متوجه می‌شویم با نویسنده بسیار باهوشی روبرو هستیم که محکوم به دانستن است.

در اوائل دهه‌ی هشتاد٬ عده ای از مسیحیون افراطی آمریکایی (اونجلیست ها) ادعا کردند که اگر این ترانه (و بسیاری دیگر از ترانه های سبک راک) به صورت معکوس یا سر و ته پخش شود٬ پیامهای پنهانی در آن وجود دارد که مخالف آموزه های مسیح و در راستای تبلیغ شیطان پرستی است. این پیام به ادعای این گروه٬ در بخشهای میانی ترانه قرار دارد. در بخشی از ترانه می شنویم:

یادمان نرود که قرار بود جنبش را زندگی کنیم و قرار است شبکه هایی بسازیم که همه کس در آن شریک باشند. قرار است آبادانی باشد و صلح و گفتگو نهایت ِ همه این شعارها و همه این تجمعاتمان باشد. قرار است آزادی باشد و قرار نیست آزادگی را فدا کنیم. یادمان نرود که اگر می خواهیم ریشه ظلم را بخشکانیم، حق ظلم کردن هم نداریم. یادمان نرود که مهم این است که هرکس در جایگاه خودش با اخلاق باشد و ظلم نکند. اگر در مسئولیت کوچکمان اخلاق را زیر پا گذاشتیم، چه ضمانتی هست که اگر جای حاکمانی که اینچنین نقدشان می کنیم قرار گرفتیم، همانگونه بی واهمه ظلم نکنیم؟

متن پيشنهادی جهت بررسی مقدماتی همگانی

آیا دانشجوی دوره دکترا بودن فلان دانشگاه آمریکایی خون من رو رنگینتر از یک کارگر روزمزد بی سواد در یکی از شهرستانهای دور افتاده ایران میکنه؟ این روزها زیاد میبینم ( و نميدانم از چه موقع مد شد؟) که فلانی نفر اول کنکور، بهمانی نفر اول المپیاد و دانشجوی دکترای دانشگاه فلان زندان شد و اذیت شد و بازجویی و یا به هر حال حقی ازش ضایع شد. چه فرقی بین آدمها از نظر شان انسانی وجود داره؟ آیا نقض شدن حقوق شهروندی و مدنی یک آدم تحصیلکرده فاجعه آمیزتر از یک آدم بیسواده؟ آیا این صفات ( که نه فقط به آنها اشاره میشود بلکه به عنوان یک صفت متمایز کننده در جلو اسم این افراد می‌آید) قرار است باعث شود که ما بیشتر به این فرد توجه کنیم چون از موقعیت اجتماعی “بالایی” برخوردار است؟ آیا این نشان نمیدهد که ما تبعیض بین انسانها قائل میشویم بسته به موقعیت اجتماعی، اقتصادی و سیاسیشان؟

مجموعه یادداشتهای حاضر، تجربه شخصی و مطالعه اندک من از جوانب، عوارض و ضایعات سلول انفرادی است که با معرفی تکنیکهای بازجویان برای درهم شکستن مقاومت روانی افراد آغاز می شود. متأسفانه علیرغم گستردگی حبس انفرادی در ایران، رسانه‌ها و مؤسسات پژوهشی فارسی زبان تا کنون به سراغ صاحبنظران این رشته نرفته و ادبیات درخور و کاربردی کنترل ضایعات مغزی منتج از حبس انفرادی تولید نشده است.

من فکر می کنم که این سه نفر از سر ماجراجویی تصمیم گرفته اند سری به این طرف مرز بزنند و شانس شان را برای یک سفر قاچاقی به ایران امتحان کنند اما بازداشت شده اند. دولت ایران اما به اندازه من مثبت نیست و خب طبیعتا فکر می کند که اینها جاسوس هستند. هر چند همین روزنامه نگار در ادبیات آنها یعنی جاسوس و لازم نیست در پروفایلشان نوشته شده باشد اسپایدر!

دادگاهی در آلمان قاتل زن مسلمان باردار و محجبه مصری را به حبس ابد محکوم کرده است.